Hoe geef je acht kamers elk een eigen gezicht, zonder dat het huis uit elkaar valt?

Met kleur uit één bron, is het antwoord. Alle hotelkamers putten uit hetzelfde behang. Het Bräustüberl en het Schankhaus liepen vol. Richard Hopf wilde meer plek, en een slag luxer. Die kwam in het oude woonhuis ernaast. Donker, robuust, masculien. Precies het soort huis waar je een zachte kant in kunt leggen. De wens: acht luxe hotelkamers waar gasten niet één nacht, maar meerdere dagen willen blijven. Aan de buitenkant kreeg het huis een nieuwe houten façade, met typisch Beierse balkons. Vandaar de naam: Holzhaus. De sfeer haalde ik uit een Parijs boudoir. Warm, rijk, een tikje theatraal. Aan de wanden kwam het Van Gogh Peonies behang, in Dunkelrot en Dunkelgrün. Daar plukte ik voor elke kamer een tint uit. Warm rood (NCS S 2040-Y90R) bij de rode pioenen, gedempt groen (NCS S 3010-G30Y) bij de groene, en hier en daar een zacht blauwgrijs (NCS S 4005-B20G) of een warm geel. Allemaal op dezelfde zachte, warme onderkleur (NCS S 2005-Y50R). Op de vloeren hout, op de zolderetage het Tretford Interland tapijt 588 Bloesem. Elke kamer een eigen stemming, uit één palet. Je doet de deur open en het huis sluit zich zacht om je heen. De bedden ontwierp ik zelf, gestoffeerd in fluweel van Rohleder. Strepen, ruiten en bloemmotieven, weelderig en tactiel. De stof vangt het licht en geeft diepte. Overal maakte ik lampenkappen en pendellampjes op maat. Het licht valt laag en warm, en maakt van elke hoek een plek om te blijven. Het resultaat: acht hotelkamers waar gasten binnenkomen met een zacht "wow". Veel van hen komen terug, en nemen de volgende keer familie en vrienden mee. Het Holzhaus haalde de krant, met foto en acht "geschmackvolle Zimmer". En het huis was te zien in de Frankenschau op de Beierse televisie.

“Es sind oft die letzten 5%, die entscheiden, ob ein Gast einen Raum wirklich mit allen Sinnen erlebt. Genau da machte Sjoukje den Unterschied”

Richard Hopf, Holzhaus