Hoe maak je van een stoffige bakkerij tegelijk een boutiquehotel én een stadscafé, zonder de bakkerij zelf weg te poetsen?

Met het verleden, is het antwoord. Dat laat je meespelen. Boven, in de vijf hotelkamers, kreeg elke kamer een eigen NCS-tint. Van een zacht groenblauw, S 4010-B50G, tot een dieper mosgroen, S 3050-G40Y. Elke kamer een andere temperatuur. Het groenblauw houdt de ochtend koel, het mosgroen maakt de avond dieper. De bedden ontwierp ik zelf, daarop witte katoenen damast lakens uit Großmutters Aussteuer, decennia bewaard, nooit gebruikt. In de gang het Golden Lily behang van Morris & Co, in Pale Biscuit. En de mooiste lampen maakte ik zelf: met retroglazen kapjes bouwde ik torentjes, licht dat nergens anders zo valt. Beneden het stadscafé. Geel terrazzo van Dasag op de vloer, 1528. Een plafond in goud. Okergeel retrobehang, Waris. De fauteuils liet ik opnieuw bekleden met stof van Rohleder, in paars. Oude cafétafels gingen naar de upcycler, klaar voor een tweede ronde. En in de oude Backstube rolden we met een rubber roller de mooiste patronen over de muur. De okertinten dempen elkaar, het goud vangt het licht en die ene paarse fauteuil houdt het wakker. Aan het eind van de middag staat het café in de gloed. De lichtblauwe geveltegels bleven, de oude broodbakoven ook. Sommige dingen verbeter je niet, die bewaar je. Twee werelden, één huis, hetzelfde handschrift. Het resultaat: vijf hotelkamers, elk met een eigen look. Een groot verhaal in de Bild der Frau, 2025. En gasten die het bonte retroservies fotograferen voor ze bestellen.

“Für Projekte von der Stange würde ich dich nicht empfehlen. Aber für jeden, der die spannende Reise vom eigenen Ich bis zum guten Endprodukt gehen will”

Marion Meyerhöfer, Molo Rouge