Hoe geef je een uitbreiding een eigen gezicht, zonder de verbinding te verliezen?

Met het licht, is het antwoord. Elke hotelkamer kijkt een andere kant op. Het Bräustüberl had drie kamers en liep vol. De ruimte kwam in het huis ertegenover: het Schankhaus. Groter, en daarmee ook een slag luxer. Beneden de schank voor de biergarten en de receptie, boven drie hotelkamers. Het dak was verrot, maar de historische bakstenen gevel en het vakwerk moesten blijven. De dakstoel ging eraf, het muurwerk kreeg een ringanker, en binnen het oude casco kwam een nieuw huis van hout te staan. Drie hotelkamers, drie windrichtingen, drie kleuren van Painting the Past. Op het oosten Matcha BO56, met Aloe Vera NC73 en Humus BO21 ernaast. Op het westen Marigold NC06, want daar is het ochtendlicht koel en geel vangt dat op. Op het noorden Rosewood, waar het licht nooit recht naar binnen valt. Je doet de deur open en het is meteen knus. De bedden ontwierp ik zelf, gestoffeerd in een gebloemde stof van Rohleder die alle aandacht naar zich toe trekt. Twee deuren tekende ik ook: de voordeur in visgraat met een ruit als raampje, en de kamerdeuren in onbehandeld vuren. Zellige-tegels in de badkamers, antieke lampjes erboven. Het resultaat: drie hotelkamers erbij, dus zes in totaal. Een receptie en een schank voor de biergarten. En een artikel in Lebensart genießen over de drie gebouwen als één geheel.

“Jedes Zimmer hat eine etwas eigene Handschrift, aber man spürt die Verbindung, den roten Faden, ganz stark”

Marion Meyerhöfer, Schankhaus / Bräustüberl Schönbrunn